Chapter 15: Xiangyun Sleeps Among the Peonies
บทที่ 15: เซียงหยุนนอนหลับท่ามกลางดอกโบตั๋น
Shi Xiangyun was another cousin of Baoyu, known for her cheerful spirit and boyish manners. Unlike Daiyu, who was always thoughtful and sad, Xiangyun laughed easily and enjoyed every moment of life. She had lost her parents when she was young, but she never let sorrow control her heart.
ซือเซียงหยุนเป็นลูกพี่ลูกน้องอีกคนของเป่าอวี้ รู้จักกันด้วย cheerful spirit และ masculine manners ของเธอ ต่างจากไต้หยู่ที่มัก thoughtful และ sad เซียงหยุนหัวเราะได้ง่ายและ enjoy every moment ของชีวิต เธอเสียพ่อแม่ไปเมื่อเธอยังเด็ก แต่เธอไม่เคย let sadness ควบคุม heart ของเธอ
One warm afternoon, the young people held a party in the garden to celebrate the blooming of the peonies. They drank wine, played games, and wrote poems about the beautiful flowers. Xiangyun was in high spirits, laughing and joking with everyone. She drank more wine than usual and began to feel dizzy.
บ่ายวันที่อบอุ่น คนหนุ่มสาวจัด party ในสวนเพื่อเฉลิมฉลองการบานของดอกโบตั๋น พวกเขาดื่มไวน์ เล่นเกม และเขียนบทกวีเกี่ยวกับดอกไม้ที่สวยงาม เซียงหยุนอยู่ใน great spirits หัวเราะและเล่นกับทุกคน เธอดื่มไวน์มากกว่าปกติและเริ่มรู้สึก dizzy
When the party ended, no one could find Xiangyun. They searched the garden and finally discovered her in a quiet corner. She had fallen asleep on a stone bench, surrounded by fallen peony petals. Her face was pink from the wine, and her hands held a half-open fan. The scene was so beautiful that everyone stopped to admire it.
เมื่อ party จบลง ไม่มีใครสามารถหาเซียงหยุนได้ พวกเขาค้นหาในสวนและในที่สุดก็พบเธอในมุมที่เงียบสงบ เธอตกลงนอนหลับบนม้านั่งหิน ล้อมรอบด้วยกลีบดอกโบตั๋นที่ร่วง ใบหน้าของเธอเป็นสีชมพูจากไวน์ และมือของเธอถือพัดที่เปิดครึ่งหนึ่ง ฉากนั้นสวยงามมากจนทุกคนหยุดเพื่อชื่นชมมัน
"Look at her," Baochai whispered with a smile. "She is like a painting come to life." Baoyu gently covered her with his coat to protect her from the cool breeze. No one wanted to wake her, for she looked so peaceful among the flowers.
"ดูเธอสิ" เป่าไชกระซิบด้วยรอยยิ้ม "เธอเหมือนภาพวาดที่มีชีวิต" เป่าอวี้คลุมเธออย่างอ่อนโยนด้วยเสื้อโค้ทของเขาเพื่อปกป้องเธอจากลมเย็น ไม่มีใครต้องการปลุกเธอ เพราะเธอดูสงบสุขมากท่ามกลางดอกไม้
Xiangyun's sleep among the peonies became one of the most beloved memories of their youth. It captured a moment of pure joy and innocence, before the storms of life would change everything. For those who saw it, the image would remain in their hearts forever.
การนอนหลับของเซียงหยุนท่ามกลางดอกโบตั๋นกลายเป็นหนึ่งในความทรงจำที่รักที่สุดในวัยหนุ่มสาวของพวกเขา มันจับช่วงเวลาของ pure joy และ innocence ก่อนที่พายุของชีวิตจะเปลี่ยนทุกอย่าง สำหรับผู้ที่เห็นมัน ภาพจะคงอยู่ในหัวใจของพวกเขาตลอดไป