ความสับสนทั่วไป

I have read that book. (Result: I know the content now.)

ฉันอ่านหนังสือเล่มนั้นแล้ว (ผลลัพธ์: ฉันรู้เนื้อหาแล้ว)

I have been reading that book. (Process: I am still reading it.)

ฉันกำลังอ่านหนังสือเล่มนั้นอยู่ (กระบวนการ: ฉันยังอ่านอยู่)

She has lived here for ten years. (Focus on the fact of living here.)

เธออยู่ที่นี่สิบปีแล้ว (เน้นที่ข้อเท็จจริง)

She has been living here for ten years. (Focus on the duration and continuity.)

เธออยู่ที่นี่มาสิบปีแล้ว (เน้นระยะเวลาและความต่อเนื่อง)

How long have you known him? (NOT: have you been knowing — "know" is a stative verb.)

คุณรู้จักเขามานานแค่ไหน? (ไม่ใช้: have been knowing — know เป็นกริยาสถานะ)

I lived in London in 2019. (Finished time — "in 2019" is over.)

ฉันอยู่ลอนดอนเมื่อปี 2019 (เวลาที่จบแล้ว — "ปี 2019" ผ่านไปแล้ว)

I have lived in London since 2019. (Unfinished time — still living there.)

ฉันอยู่ลอนดอนตั้งแต่ปี 2019 (เวลาที่ยังไม่จบ — ยังอยู่ที่นั่น)

Did you see the movie? (Asking about a specific past occasion.)

คุณดูหนังเรื่องนั้นหรือยัง? (ถามเกี่ยวกับโอกาสเฉพาะในอดีต)

Have you seen the movie? (Asking about your experience up to now.)

คุณเคยดูหนังเรื่องนั้นไหม? (ถามเกี่ยวกับประสบการณ์จนถึงตอนนี้)

Shakespeare wrote many plays. (He is dead — his career is finished.)

เชคสเปียร์เขียนบทละครหลายเรื่อง (เขาเสียชีวิตแล้ว — อาชีพของเขาจบแล้ว)

I was reading when the phone rang. (Reading was in progress; ringing interrupted it.)

ฉันกำลังอ่านหนังสือเมื่อโทรศัพท์ดัง (การอ่านกำลังดำเนินอยู่; เสียงโทรศัพท์ขัดจังหวะ)

She walked to school yesterday. (Completed action — just stating a fact.)

เธอเดินไปโรงเรียนเมื่อวาน (การกระทำที่เสร็จแล้ว — แค่บอกข้อเท็จจริง)

While I was cooking, he was watching TV. (Two parallel ongoing actions.)

ขณะที่ฉันกำลังทำอาหาร เขากำลังดูทีวี (สองการกระทำขนานที่กำลังดำเนินอยู่)