Chapter 9: The Poetry Club
บทที่ 9: สโมสรกวี
After Baoyu recovered from his wounds, life in the mansion slowly returned to normal. One autumn morning, Tanchun, one of Baoyu's sisters, had a wonderful idea. "Why don't we start a poetry club?" she suggested. "We can meet in the garden, write poems, and share our thoughts."
หลังจากเป่าอวี้ฟื้นจากบาดแผล ชีวิตในคฤหาสน์ค่อยๆ กลับสู่ปกติ เช้าวันฤดูใบไม้ร่วงหนึ่ง ทanchun หนึ่งในน้องสาวของเป่าอวี้ มีความคิดที่ยอดเยี่ยม "ทำไมเราไม่เริ่มสโมสรกวี?" เธอแนะนำ "เราสามารถรวมตัวกันในสวน เขียนบทกวี และแบ่งปันความคิดของเรา"
Everyone loved the idea. The young ladies of the house each chose a name for the club, based on the places where they lived in the garden. Baoyu called himself "The Happy Lover of Red," while Daiyu chose "The Mournful Keeper of Bamboos." Baochai named herself "The Lady of the蘅芜 Court."
ทุกคนชอบความคิดนั้น สาวๆ ในบ้านเลือกชื่อสำหรับสโมสรแต่ละคน ตามสถานที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่ในสวน เป่าอวี้เรียกตัวเองว่า "ผู้รักสีแดงที่มีความสุข" ในขณะที่ไต้หยู่เลือก "ผู้รักษาไม้ไผ่ที่เศร้า" เป่าไชตั้งชื่อตัวเองว่า "สุภาพสตรีแห่งศาลเหิงอู่"
They met every week in a beautiful pavilion surrounded by chrysanthemums. Each person would write a poem on a given topic, and the others would read and judge them. The topics ranged from the beauty of autumn to the meaning of friendship. Sometimes they wrote about the moon, and sometimes about the flowers blooming in the garden.
พวกเขาพบกันทุกสัปดาห์ในศาลาสวยงามที่ล้อมรอบด้วยดอกเบญจมาศ แต่ละคนจะเขียนบทกวีเกี่ยวกับหัวข้อที่กำหนด และคนอื่นๆ จะอ่านและตัดสิน หัวข้อต่างๆ ตั้งแต่ความงามของฤดูใบไม้ร่วงถึงความหมายของมิตรภาพ บางครั้งพวกเขาเขียนเกี่ยวกับดวงจันทร์ และบางครั้งเกี่ยวกับดอกไม้ที่บานในสวน
Daiyu's poems were always the most moving. Her words carried a deep sadness that touched everyone's heart. Baochai's poems were elegant and well-crafted, showing her wisdom and education. Baoyu's poems were full of emotion but less careful in their form.
บทกวีของไต้หยู่เป็นสิ่งที่สะเทือนใจที่สุดเสมอ คำพูดของเธอมีความเศร้าลึกซึ้งที่สัมผัสหัวใจของทุกคน บทกวีของเป่าไชสง่างามและทำได้ดี แสดงสติปัญญาและการศึกษาของเธอ บทกวีของเป่าอวี้เต็มไปด้วยอารมณ์แต่ไม่ระมัดระวังในรูปแบบของมัน
The poetry club became the happiest time in their young lives. For a few hours each week, they could forget about the rules and worries of the mansion. They were simply young people who loved words and beauty, sharing their hearts with each other through the art of poetry.
สโมสรกวีกลายเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตหนุ่มสาวของพวกเขา ในช่วงเวลาสองสามชั่วโมงทุกสัปดาห์ พวกเขาสามารถลืมกฎและความกังวลของคฤหาสน์ พวกเขาเป็นเพียงคนหนุ่มสาวที่รักคำพูดและความงาม แบ่งปันหัวใจของพวกเขากับกันและกันผ่านศิลปะของกวีนิพนธ์