Chapter 6: Yuanchun's Homecoming
บทที่ 6: หยวนชุนกลับมา
Jia Yuanchun was the eldest daughter of the Jia family. She had been chosen to serve in the emperor's palace, a great honor that brought pride to the entire family. For years, she had lived behind the high walls of the palace, far from her loved ones. Her letters home were few, but each one was read with tears of joy.
เจียหยวนชุนเป็นลูกสาวคนโตของครอบครัวเจีย เธอถูกเลือกให้รับใช้ในพระราชวังของจักรพรรดิ เกียรติยศที่ยิ่งใหญ่ซึ่งนำความภูมิใจมาสู่ครอบครัวทั้งหมด เธออาศัยอยู่หลังกำแพงสูงของพระราชวังเป็นเวลาหลายปี ไกลจากคนที่เธอรัก จดหมายของเธอบ้านมีน้อย แต่แต่ละฉบับอ่านด้วยน้ำตาแห่งความสุข
Then came the wonderful news: Yuanchun had been given the title of Imperial Consort, and she would be allowed to visit her family. The Jia mansion was filled with excitement and activity. Servants worked day and night to prepare a beautiful garden for her visit. New buildings were built, and old ones were painted and decorated.
แล้วข่าวที่ยอดเยี่ยมก็มา: หยวนชุนได้รับตำแหน่งสนมจักรพรรดิ และเธอจะได้รับอนุญาตให้เยี่ยมครอบครัวของเธอ คฤหาสน์เจียเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและกิจกรรม คนใช้ทำงานวันและคืนเพื่อเตรียมสวนที่สวยงามสำหรับการมาเยือนของเธอ อาคารใหม่ถูกสร้างขึ้น และอาคารเก่าถูกทาสีและตกแต่ง
The day of her arrival was like a festival. The streets were cleared, and soldiers stood at attention along the route. When Yuanchun's golden carriage finally appeared, the entire family knelt on the ground to welcome her. She stepped out in her royal dress, looking like a goddess from heaven.
วันที่เธอมาถึงเหมือนเทศกาล ถนนถูกทำความสะอาด และทหารยืนอยู่ตามเส้นทาง เมื่อรถม้าทองของหยวนชุนปรากฏขึ้นในที่สุด ครอบครัวทั้งหมดคุกเข่าลงบนพื้นเพื่อต้อนรับเธอ เธอลงมาในชุดราชวงศ์ ดูเหมือนเทพธิดาจากสวรรค์
But behind her beautiful smile, Yuanchun felt a deep sadness. She embraced her parents and siblings, but she knew that her time with them was short. "The palace is a golden cage," she whispered to her mother. "I have honor and wealth, but I have no freedom."
แต่เบื้องหลังรอยยิ้มที่สวยงามของเธอ หยวนชุนรู้สึกเศร้าอย่างลึกซึ้ง เธอกอดพ่อแม่และพี่น้องของเธอ แต่รู้ว่าเวลาของเธอกับพวกเขาสั้น "พระราชวังคือกรงทอง" เธอกระซิบกับแม่ "ลูกมีเกียรติและความมั่งคั่ง แต่ลูกไม่มีอิสระ"
Her visit lasted only a few hours. She walked through the garden, admired the new buildings, and shared a meal with her family. Then she returned to her carriage, leaving behind a family that would not see her again for many years. The garden she had visited would later become the home of the younger generation.
การมาเยือนของเธอใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง เธอเดินผ่านสวน ชื่นชมอาคารใหม่ และแบ่งปันอาหารกับครอบครัวของเธอ จากนั้นเธอก็กลับไปที่รถม้าของเธอ ทิ้งครอบครัวที่เธอจะไม่เห็นเป็นเวลาหลายปี สวนที่เธอเยี่ยมชมต่อมาจะกลายเป็นบ้านของคนรุ่นหนุ่มสาว