Chapter 18: Leaving Home Again
บทที่ 18: การจากบ้านอีกครั้ง
Finally, we were leaving.
ในที่สุด เราก็กำลังจะจากไป
Mother and I sat in the car, watching the old house getting farther and farther away. In my heart, I was filled with reluctance to part. This is my home, the place where I grew up, but now, I have to leave it.
แม่และฉันนั่งในรถ มองดูบ้านเก่าไกลออกไปเรื่อยๆ ในใจของฉันเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ นี่คือบ้านของฉัน สถานที่ที่ฉันเติบโต แต่ตอนนี้ ฉันต้องจากมันไป
The villagers stood by the roadside, waving to us. I waved to them, watching their figures gradually disappear.
ชาวบ้านยืนอยู่ริมถนน โบกมือให้เรา ฉันโบกมือตอบพวกเขา มองดูร่างของพวกเขาค่อยๆ หายไป
Run Tu was there too, standing at the very back, silently watching me. I waved to him, and he waved to me too. His eyes were filled with complex emotions.
รุนตูก็อยู่ที่นั่นด้วย ยืนอยู่ข้างหลังสุด มองดูฉันเงียบๆ ฉันโบกมือให้เขา และเขาก็โบกมือให้ฉันด้วย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน
The car drove faster and faster, the old house disappeared, the villagers disappeared, Run Tu disappeared too. I only saw the road ahead, saw the future ahead.
รถขับเร็วขึ้นเรื่อยๆ บ้านเก่าหายไป ชาวบ้านหายไป รุนตูก็หายไปเช่นกัน ฉันเห็นเพียงถนนข้างหน้า เห็นอนาคตข้างหน้า
I was going to the city to start a new life. But I would always remember this place, remember these villagers, remember Run Tu.
ฉันกำลังจะไปในเมืองเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่ฉันจะจดจำสถานที่นี้เสมอ จดจำชาวบ้านเหล่านี้ จดจำรุนตู