Chapter 11: The Passage of Time
บทที่ 11: การผ่านไปของเวลา
I looked at Run Tu, thinking about the passage of time.
ฉันมองดูรุนตู นึกถึงการผ่านไปของเวลา
Twenty years, this is a very long time. Twenty years ago, I was a child, and Run Tu was a child too. We played together, grew up together. Twenty years later today, we have both changed.
ยี่สิบปี นี่เป็นเวลาที่ยาวนานมาก ยี่สิบปีก่อน ฉันเป็นเด็ก และรุนตูก็เป็นเด็กเหมือนกัน เราเล่นด้วยกัน เติบโตมาด้วยกัน ยี่สิบปีต่อมาในวันนี้ เราทั้งคู่เปลี่ยนไป
I studied, took university exams, and found a job in the city. Run Tu stayed in the countryside, got married, had children, and made a living farming. Our fates are completely different.
ฉันเรียนหนังสือ สอบเข้ามหาวิทยาลัย และหางานทำในเมือง รุนตูอยู่ในชนบท แต่งงาน มีลูก และหาเลี้ยงชีพด้วยการทำนา ชะตากรรมของเราแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
Run Tu looked at me and said, "Young Master, you are now a learned person, you will surely have a great future."
รุนตูมองฉันและพูดว่า "นายน้อย ตอนนี้คุณเป็นคนมีความรู้ คุณจะมีอนาคตที่ยิ่งใหญ่แน่นอน"
I smiled and said, "What great future, I'm just making a living."
ฉันยิ้มและพูดว่า "อนาคตที่ยิ่งใหญ่อะไรกัน ฉันก็แค่หาเลี้ยงชีพ"
He said, "Being able to work in the city is already very good. We farmers spend our whole lives working in the fields, without much of a future."
เขาพูดว่า "การได้ทำงานในเมืองก็ดีมากแล้ว พวกเราชาวนาใช้เวลาทั้งชีวิตทำงานในทุ่งนา โดยไม่มีอนาคตมากนัก"
I didn't know what to say, just nodded.
ฉันไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่พยักหน้า
Time passes, and everyone walks their own path, everyone has their own destiny.
เวลาผ่านไป และทุกคนเดินตามเส้นทางของตัวเอง ทุกคนมีชะตากรรมของตัวเอง